Son düzlük mü son tümsek mi artık ne demek isterseniz tam
olarak o noktadayız sanıyorum.
Beni gören bütün kamu ahalisi telaşla gözlerini açıp ve
yüksek ihtimalle bir anlığına oracıkta doğurduğumu hayal ettiğinden pek
ortalarda dolaşmıyorum.
10 gündür evdeyim ve zamanımın çoğunu uyuyarak, elimdeki
kitaptaki “doğum nasıl gerçekleşir?” bölümünü 50. kez okuyarak ve psikolojimde
sıfır değişiklik kaydederek geçiriyorum.
Fiziksel olarak ne durumdayım?
Kocamanım. Yemeklerden sonra tansiyonum düşük.
Ödem&çatlak henüz yok. Ama çok ayakta durursam, yorulursam ayaklarım biraz
şişiyor. Sırt&bel ağrısı yok. Arada bir bacaklarımı çok yorgun ve halsiz
hissediyorum.
Ne hissediyorum?
Dengesiz bir ruh hali. Ya bu koca göbekle yaşamışım gibi
yıllardır, böyle yaşar gider modundayım. Ya bir an önce doğurup kendi bebeğimin
poposunu umarsızca&çekinmeden ve kimseden izin almadan vakumlamak
istiyorum. Ya çok cesurum, pırt diye doğar diyorum, ya düşündükçe korkudan
tansiyonum düşüyor. Herhangi bir orijinallik yok yani, sıradan bir gebeyim.
Bir zamanlar 30. haftayı bekliyordum heyecanla, 37. hafta
bitti. Hamileliğin ilk zamanlarını nerdeyse hiç hatırlamıyorum. Doğumdan sonra da
hamileliğe dair bütün hatıralarımı sileceğim muhtemelen. İyi ki kişisel
tarihimi dönüp hatırlabileceğim bu blogu yazmaya başlamışım.
Erman nasıl?
Sınırsız anlayış, destek, sevgi, ilgi sağlaması sebebiyle
zaman zaman gözümü korkutuyor. Bir an gelecek “yoruldum benden bu kadar” diye
yığılıp kalacak diye tırsıyorum. O’nsuz zaten olmazdı da, düşünüyorum
düşünüyorum gerçekten olmazmış❤
Demir nasıl?
Hamileliğin sonuna doğru, su azalır, bebek büyür, bebeğin
hareketleri de yavaşlar diye bana anlatılan ne varsa hepsinin aksine, çılgın
tekme ve tokatlarla durmaksızın sağlı sollu hırpalanıyorum. Hatta bir akşam
durmaksızın 3 saat sürdü ve ağladım. Sonra ne saçmalıyorum diye düşündüm,
sustum, uyudum.
Ultrason sonuçlarına göre keyfi yerinde, sürekli dili
dışarıda, parmak ya da elinin tamamı ağzının içinde, aç bir bebek profili
çiziyor.
Bu son hamile yazım mı olur, bu erken doğum beklentileri
bana kapak olur, 40 haftayı aşar mıyız bilinmez.
Ben şimdi adet yerini bulsun diye biraz erik yicem, siz iyi
dileklerinizi bizden esirgemeyin lütfen.
